Хүйтэн салхи сүүлийн ул мөрөө үлдээн замхарч, баярын хөлтэй өдрүүд ч аажмаар хана хэрмэндээ шингэжээ. Хотын гудам хэсэгтээ нам гүм, уйтгартай биш ч урьдын хэмнэлдээ орлоо. Өглөө сэрэхэд цонхны цаанаас шувуудын жиргээ сонсогдож, мөчир дээрх хүйт даасан нахиа салхинд үл мэдэг ганхах авч дэлгэрнэ гэсэн итгэлтэйгээр тэснэ. Цас шөнөжин дарсан ч өдрийн наранд хайлаад алга болох нь яахын аргагүй урь орcныг илтгэнэ. Шуураад ч эхэлж. 

Хотын төв дэх хуучны орон сууцнууд хэдэнтээ будсаар өнгөө алдсан ч хуучин дүр төрх нь будгийн цаанаас бүүдийн харагдах аж. Өнгөрснөөс бүрэн ангижирч чадалгүй, шинэчлэгдэж буй мэт хэр нь ээ нэг л танил, бас өөр. Хаврын нар тэднийг илбэхэд балчир навчсаар гоёсон ганц нэг модноос тусах сүүдэр өнгөтэй агаад хөдөлгөөнтэй.

Энэ бүхний дунд хүмүүс өөрсдийнхөөрөө алхана. Зарим нь яарч, зарим нь налайсан шиг ээ л. Харцанд нь хаврын туяа тодорч, бодолд нь шинэ эхлэл төрж, өөр нэгний нүд мишээж, үл мэдэг инээмсэглэл тодрох нь сайхан.

Doonoo - Urin /Spring/ аяыг уншигчдадаа зориулъя.